“Huzurevinde Sessiz Çığlık: Yaşlıya Şiddet İnsanlığa İhanettir”

Toplumun vicdanını en çok yaralayan görüntülerden biri de, kendini savunamayacak durumda olan yaşlı insanlara yapılan kötü muamelelerdir. Hele ki bir huzurevinde, bir bakım merkezinde, bir hemşire ya da hasta bakıcı eliyle gerçekleşiyorsa bu olay, sadece bir şiddet değil; insanlığa karşı işlenmiş ağır bir vicdan suçudur. İstanbul’da yaşlı bir kadına uygulanan şiddet görüntüleri bir kez daha gösterdi ki, bazı bakım evlerinde denetim eksikliği artık görmezden gelinemeyecek boyutlara ulaşmıştır. O insanların orada bulunma sebebi; huzur bulmak, güven içinde yaşamak ve kalan ömürlerini insanca geçirebilmektir. Fakat bazı vicdansız eller, yaşlı insanların çaresizliğini fırsat bilip onları korkutarak, aşağılayarak, hatta şiddet uygulayarak insanlık onurunu ayaklar altına alıyor. Daha da acısı, bazı sağlık sektörü çalışanlarının kendilerini dokunulmaz sanmalarıdır. “Nasıl olsa korunuyoruz” düşüncesiyle hareket edenler, görevlerini bir vicdan meselesi değil, güç gösterisine dönüştürüyor. Oysa hiçbir yasa, hiçbir yönetmelik, hiçbir makam; yaşlı bir insanın gözyaşından, ahından ve duasından daha güçlü değildir. İnsanların sığındığı kurumlar korku yuvasına dönüyorsa, burada sadece bir personelin değil, denetim mekanizmasının da sorgulanması gerekir. Bakım evleri ticarethane değil, emanet yeridir. Oradaki her yaşlı insan bir annenin, bir babanın, bir ömrün hikâyesidir. Bugün elini kaldıranlar şunu unutmamalıdır: Yaşlılık herkes için kaçınılmaz bir sonaktır. Bugün hor görülen o insanlar, dün bu ülkenin yükünü omuzlarında taşıyanlardı. Şiddeti yapan kadar sessiz kalan da suç ortağıdır. Artık kameraların göstermesini beklemeden, denetimlerin sıklaştırıldığı, şikâyetlerin ciddiyetle incelendiği ve yaşlı insanların gerçek anlamda korunduğu bir sistem kurulmalıdır. Çünkü bir toplumun medeniyeti, yaşlılarına gösterdiği merhametle ölçülür.