Altı Ok Kimin Emaneti? Yeni Yol mu, Eski Tabela mı?

Altı Ok Kimin Emaneti? Sembol mü, siyaset mi? Son günlerde Türk siyasetinde dikkat çekici bir gelişme yaşanıyor. Cumhuriyet Halk Partisi’nden ayrılan bazı isimlerin kurdukları ya da destekledikleri yeni siyasi oluşumlarda “Altı Ok” vurgusunu öne çıkarması, kamuoyunda haklı bir soruyu gündeme getiriyor: Yeni bir yol çizildiği söyleniyorsa, neden CHP’nin tarihî ve kurumsal sembolü olan Altı Ok’a ihtiyaç duyuluyor? Altı Ok; Cumhuriyetçilik, Milliyetçilik, Halkçılık, Devletçilik, Laiklik ve Devrimcilik ilkelerini temsil eder. Bu ilkeler, yalnızca bir siyasi partinin ambleminde yer alan şekillerden ibaret değildir. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş sürecine, siyasal hayatına ve toplumsal dönüşümüne damga vurmuş önemli bir tarihî mirastır. Cumhuriyet Halk Partisi de uzun yıllardır Altı Ok’u kurumsal kimliğinin, siyasi geleneğinin ve tarihsel devamlılığının merkezinde taşımaktadır. Peki mevcut partiden ayrılarak yeni bir siyasi hareket kuranların aynı sembole yönelmesi ne anlama gelmektedir? Burada açık bir çelişki yok mudur? Siyasi ayrışmaların temelinde genellikle düşünce farklılıkları, yönetim anlayışı, yöntem tartışmaları ve gelecek tasavvuru bulunur. Bir siyasi kadro, mensubu olduğu partinin çizgisini, yönetimini veya politikalarını yanlış bulabilir. Bu nedenle ayrılarak yeni bir parti kurması da demokratik bir haktır. Ancak yeni bir siyasi oluşumdan beklenen, yalnızca yeni bir tabela asması değildir. Yeni bir söz söylemesi, yeni bir siyasi kimlik ortaya koyması ve topluma farklı bir gelecek önerisi sunmasıdır. Aynı tarihî sembollere sarılmak, aynı kavramları kullanmak ve Altı Ok üzerinden siyasi temsil iddiasında bulunmak seçmenin zihninde şu soruyu doğurur: Madem aynı ilkeler savunuluyor, o hâlde neden ayrı bir partiye ihtiyaç duyuldu? Elbette Altı Ok yalnızca CHP üyelerinin konuşabileceği veya üzerinde düşünce açıklayabileceği bir konu değildir. Cumhuriyetin temel değerlerine inanan herkes; Cumhuriyetçilik, Milliyetçilik, Halkçılık, Devletçilik, Laiklik ve Devrimcilik ilkeleri hakkında görüş belirtebilir. Ancak burada tartışılan konu fikir açıklama özgürlüğü değildir. Asıl mesele, Altı Ok’un siyasi ve kurumsal temsilinin kim tarafından taşındığıdır. Bir sembole sahip çıkmakla o sembolün tarihî yükünü, siyasi sorumluluğunu ve kurumsal mirasını taşımak aynı şey değildir. Siyasette semboller önemlidir; fakat sembollerin arkasını dolduracak bir program, kadro, kararlılık ve toplumsal karşılık bulunmuyorsa, geriye yalnızca görsel bir benzerlik kalır. Bugün vatandaşın asıl gündemi ise logoların ve sembollerin çok ötesindedir. Toplum; ekonomik sıkıntılara, hayat pahalılığına, işsizliğe, adalet sistemindeki sorunlara, eğitimdeki belirsizliklere, gençlerin gelecek kaygısına ve giderek zayıflayan toplumsal huzura çözüm beklemektedir. Vatandaş artık yalnızca “Kim hangi sembolü kullanıyor?” sorusunun cevabını aramıyor. Asıl sorusu şudur: Kim, Türkiye’nin gerçek sorunlarına hangi somut çözümü öneriyor? Altı Ok üzerinden yürütülen tartışma, basit bir logo veya amblem tartışması değildir. Bu tartışma; siyasette kimlik, aidiyet, miras, güvenilirlik ve temsil meselesidir. Yeni bir parti kurmak demokratik bir haktır. Ancak yeni bir yol iddiasıyla ortaya çıkarken eski sembollere dayanmak, kamuoyunun zihnindeki şu soruyu ortadan kaldırmaz: Gerçekten yeni bir yol mu çiziliyor, yoksa eski yolun üzerine yalnızca farklı bir tabela mı asılıyor?