Engelli bireyler bu ülkede ne istiyor biliyor musunuz? Aslında çok basit… Ama bir o kadar da görmezden gelinen gerçekler. Kimse kimseden lütuf beklemiyor. Kimse “bize ayrıcalık tanıyın” demiyor. İstenen tek şey; herkesle aynı şartlarda yaşayabilmek. Yani eşitlik… Yani insanca bir hayat. Bugün sokaklara bakın. Kaldırımlar işgal altında. Rampalar ya hiç yok ya da göstermelik. Toplu taşıma? Başlı başına bir çile. Eğer bir insan sırf engelli olduğu için evine hapsolmak zorunda kalıyorsa, burada sorun bireyde değil; sistemi yönetenlerdedir. Gelelim iş meselesine… Engelli bireyler sadaka istemiyor, iş istiyor. Üretmek istiyor. Ayakta durmak istiyor. Ama ne oluyor? Önlerine göstermelik kotalar konuluyor. Ya da daha baştan “sen yapamazsın” denilerek kapılar yüzlerine kapanıyor. Oysa fırsat verildiğinde neler başarabileceklerini görmezden gelmek, bu ülkenin kendi potansiyelini yok saymasıdır. Eğitim hâlâ erişilebilir değil. Sağlık hizmetlerine ulaşmak bile başlı başına bir mücadele. Ekonomik destekler yetersiz, hayat pahalı… Ama kimse çıkıp da şunu söylemiyor: “Engelli bir bireyin yaşam maliyeti daha fazladır.” Bu gerçeği görmeden yapılan her politika eksiktir. En acısı ne biliyor musunuz? Sadece belirli günlerde hatırlanmak… Kameralar açıldığında, mikrofonlar uzatıldığında “engellilerin yanındayız” demek kolay. Zor olan; o sözlerin arkasını doldurmaktır. Ben açık açık söylüyorum: Engelli bireyler yardım değil, hak istiyor. Acınmak değil, saygı görmek istiyor. Hayatın kenarında değil, tam ortasında yer almak istiyor. Ve en önemlisi… Kendileriyle ilgili kararlar alınırken masada olmak istiyor. Çünkü yaşamayı en iyi bilen, o hayatı yaşayanlardır. Buradan yöneticilere açık bir çağrıdır: Görmek istemediğiniz her sorun, büyüyerek karşınıza çıkar. Artık görmezden gelmek yerine çözüm üretin. Laf değil, icraat üretin. Çünkü bu mesele sadece engellilerin meselesi değil… Bu, bir vicdan meselesidir.