ıllardır aynı cümleyi duyuyoruz: “İran’a ambargo uygulanıyor.” Doğru… Hem de öyle birkaç yıl değil; neredeyse yarım asırdır. 1979’dan bu yana farklı dozlarda, farklı gerekçelerle uygulanan ekonomik yaptırımlar İran’ı köşeye sıkıştırmak için devreye sokuldu. Petrolüne, bankacılığına, ticaretine, teknolojisine… Kısacası nefes aldığı her alana zincir vurulmak istendi. Ama ne oldu? İran çöktü mü? Dağıldı mı? Haritadan silindi mi? Hayır. Eksikleri oldu, sıkıntıları oldu, halkı bedel ödedi ama devlet ayakta kaldı. Çünkü alıştı. Çünkü kendi sistemini kurdu. Çünkü ambargoyla yaşamayı öğrendi. Şimdi gelelim asıl meseleye… Deniyor ki: “İran dünyaya 32 gün ambargo uyguladı, dünya dayanamadı.” Bu cümle teknik olarak tartışılabilir, abartılı bulunabilir. Ancak verdiği mesaj çok net: Dünya düzeni sandığımız kadar sağlam değil. Enerji hatlarını, ticaret yollarını, özellikle petrol ve doğalgaz akışını kısa süreliğine kesintiye uğratacak her gelişme, küresel sistemi sarsmaya yetiyor. Nitekim geçmişte İran’a yönelik yaptırımlar bile dünya piyasalarında ciddi tedirginlik oluşturmuş, ülkeler alternatif enerji kaynakları aramak zorunda kalmıştı. Yani mesele sadece İran değil… Mesele bağımlılık. Bir ülkeyi yıllarca ambargoyla terbiye etmeye çalışanlar, aslında kendi düzenlerinin ne kadar kırılgan olduğunu da ortaya koyuyor. Bugün gerçek şu: Güç dediğin sadece ambargo uygulamak değildir. Güç, ambargoya rağmen ayakta kalabilmektir. Ve daha acı olan şu: Dünya, başkasına uyguladığı baskıya alışkın… Ama aynı baskının kendisine yönelmesine tahammülsüz. İşte bütün hikâye burada başlıyor. 47 yıldır ambargoyla yaşayan bir ülke var… Bir de 32 gün bile kesintiye tahammül edemeyen bir dünya. Sorulması gereken soru şu: Gerçekten güçlü olan kim?