25 Aralık, Gaziantep’in kurtulduğu gün değildir. 25 Aralık, Türk milletinin ne zaman ayağa kalkacağını hatırladığı gündür. Ve bu hatırlayış, yönetenler için her zaman rahatsız edicidir. Gaziantep, 1921’de bir devletin yapamadığını millet olarak yaptı. Ne dış destek bekledi ne büyük güçlerin merhametine sığındı. Açtı, yalnızdı, kuşatma altındaydı ama teslim olmadı. Çünkü bu topraklarda bağımsızlık, beklenerek değil direnilerek kazanılırdı. Bugün ise Türkiye, farklı bir kuşatma altındadır. Silah yoktur ama baskı vardır. Asker yoktur ama yönlendirme vardır. İşgal yoktur ama itaat telkini vardır. Ve en tehlikelisi şudur: Bu tabloya alışılması istenmektedir. Hükümet, millete sürekli “şartlar böyle” demektedir. Muhalefet, millete sürekli “daha kötüsü olur” demektedir. İkisi de aynı noktada buluşmaktadır: İdare edelim. Gaziantep bu kelimeyi reddetti. Türk milleti de reddeder. Devlet, sürekli açıklama yaparak yönetilmez. Egemenlik, sürekli savunmaya geçilerek korunmaz. Bağımsızlık, başkalarının sınırlarına saygı göstererek sağlanmaz. Bu gerçekleri söyleyenlere “sert”, “tehlikeli” ya da “gerilimci” deniyorsa; bilinmelidir ki asıl tehlike, milletin reflekslerini köreltmeye çalışan bu dildir. Muhalefet ise başka bir çıkmazdadır. Milli meselelerde suskun, kimlik tartışmalarında cesur… Ülkeyi yönetmeye talip ama milleti temsil etmeye mesafeli… Dışarıya anlatmayı bilen ama içeride karşılık üretemeyen bir siyaset anlayışıyla bu ülkeye umut olunmaz. Türk milleti, iktidar-muhalefet ayrımından önce devlet-millet ayrımına bakar. Orada duruş yoksa, sandık da sokak da tarih de konuşur. Gaziantep’in “Gazi” unvanı bir madalya değildir. O unvan, yönetenlere verilmiş bir zaman uyarısıdır. Milletin sabrının da bir eşiği vardır ve o eşik, bu şehirde ölçülmüştür. 25 Aralık; Unutanlar için tehlikelidir. Hafife alanlar için uyarıdır. Milleti oyalayabileceğini sananlar için son hatırlatmadır. Bu devlet teslimiyetle kurulmadı. Bu millet alışarak kaybetmez. Ve Gaziantep, bunu bir kez daha hatırlatmak için hâlâ ayaktadır