Evet değerli okurlar, güzel insanlar… Yerdeki aslan artık hareket halinde. Sessiz ama kararlı. Göz önünde değil belki, fakat sahnenin tam ortasında. Bugünlerde İran ile İsrail arasında adeta bir mekik dokuyor. Peki neden? Kimin için? Cevap net: Bu ülkenin bekası için. Bir Kuva-yi Milliye ruhuyla, sınırların korunması ve ülkenin bir savaş atmosferine sürüklenmemesi için… Ama gelin görün ki içeride hâlâ saklananlar var. Görüyorlar, biliyorlar ama susuyorlar. Hatta bazıları izlemekle yetiniyor. Oysa aslan artık kendini göstermeye başladı. Kartlar yavaş yavaş açılıyor. Şimdi herkesin gözü “gökteki mavi”de… O büyük kararın, o nihai mesajın gelmesini bekliyor aslan. Bu bekleyiş, sadece onun değil; aslında hepimizin bekleyişi. Kim olduğunu merak edenler çoğalıyor. Sorgulayanlar, anlamaya çalışanlar… Öte yandan ekranlarda her şeyin yolunda olduğu anlatılıyor. Ekonomi güllük gülistanlık gibi sunuluyor. Gülüşler, süslü cümleler, pembe tablolar… Ama gerçekler öyle mi? Toplum olarak koltuklara duyulan saygıdan mı, yoksa alışkanlıktan mı bilinmez; çoğu zaman sesimiz çıkmıyor. Oysa mesele sadece ekonomi değil. Mesele, bir milletin aklı, bir ülkenin geleceği ve o kadim ruhun yeniden ayağa kalkmasıdır. Aslan işte tam bu noktada devrede. Attığı her adım ölçülü. Oturduğu her masa, yaptığı her görüşme dikkat çekici. Öyle ki, onu görenler “Yok artık, bu da mı?” demekten kendini alamıyor. Çünkü herkes kimin kimle olduğunu biliyor artık. İhanetler, dostluklar, gizli ajandalar… Hepsi bir şekilde kayıt altında. Ama aslanın farkı şu: Kırmadan, dökmeden, incitmeden ilerliyor. Belgeleriyle, sabrıyla ve zekâsıyla… Ne var ki hâlâ anlamayanlar var. Belki de anlamak istemeyenler… Bu yüzden sınırlar sadece haritada değil, zihinlerde de değişiyor. Asimilasyon projeleri ilerlese de, nihai karar henüz verilmedi. Ve işte o karar… Gökteki maviden gelecek. Aslan sabırla o mesajı bekliyor. Çünkü bu sadece bir ülkenin değil, belki de tüm insanlığın kaderini etkileyecek bir dönüm noktasıdır. Geceleri daha görünür olur aslan. Gündüzleri ise dost meclislerinde, sade bir kahve eşliğinde… Gerçek yüzü mü? Onu da haftaya, dördüncü yazıda konuşacağız. Sevgi ve selamla… Hayırlı, bereketli cumalar.